I The Disruption
Is there a poetic cadence to the sounds of an MRI machine?
You look up, yet down, your body.
The vibrations and halts and grinding… like metal playing in the next room.
An auditory and emotional intrusion; a profound disruption.
Pearce’s work encapsulates this state of instability, and the unsettling nature of interruptions.
The genesis of his practice is rooted in a profound disruption that prompted deeper investigation into the nature of perception. Drawing from his encounters with brain anomalies and the ensuing medical procedures, Pearce explores the indeterminacy and ambiguity inherent in understanding of our bodies. Works grapple with the emotional space within medical and technical language, and the unsettling yet universal experience of confronting the unknown in a clinical setting.
-
The paintings here are demonstrations of uncertain scenes. Familiar yet uncanny. Smoke billows from screens, and axles turn in organic forms.
Wrought in paint, machines tear and pierce, and pull and crease.
They bubble and billow through flexing forms. A taffy puller, sewing machine or dystopian cake mixer. They are ‘Soft Serve’ and ‘Swell’.
Pearce interrogates a sustained dualism. Blending organic forms with mechanised components, he challenges a separation. Known and unknown. The mind and body. The sensuality of silicone with the precise automation of pneumatics. The exhibition title itself encapsulates this oxymoronic structure. "Graceful Degradation" (an engineering term) juxtaposes "graceful"— evoking lifting and lightness — with "degradation"—implying falling and failing. This dichotomy is central to his presented experience. As Pearce paints with airbrush and builds with air, he shines a light on both the deep black voids, and that which resists the fall into nothingness.
Many titles here communicate these double and deeper meanings, such as ‘Yield’ (to give in and to provide). ‘Maladapted,’ comments on our status as beings maladapted to reality.
Here, you look up, and down the rising, spiralling building here at the diptych overhead.
It pulls your attention, as its fight ensues. Both pincer and pierced.
Both sides, stark in contrast yet joined in mission, drag you left and right.
II
The Sound
The noises: a mechanical sentence of dots and dashes. A clanging morse code arranging the water in your body. Unstable yet sophisticated.
Rhythmic pulses and jarring sounds embody both the intrusion of technology into the body and a confrontation with the unfamiliar.
A break and a rhythm.
An act of distorted arrangement.
–
There is powerful music in this orchestrated display, expertly created through an on-site, live, original composition developed by Liam Byrne in ‘Maladapted’ and Steven Atkinson in both ‘Manifold’ and ‘Yield’.
Here, the sounds of the viol da gamba, an instrument rich in history, have been transformed to trigger percussive elements, creating a complex, generative, and responsive immersion.
Stratified by the building’s staircase, this slowed-down, textural sound – at one time akin to a growling motorbike or whirring drive – shifts the renaissance string instrument into a machine-like foreboding. Clicks and whirrs agitate the sculptures. They force them to yield under pressure. They force them to transform.
This is a space where the boundaries between organic and engineered dissolve, inviting a reconsideration of our relationship with the machines that increasingly shape our lives while presenting a poignant exploration of the limits of language, the nature of consciousness, and the enduring quest for understanding.
Within the context of industrialisation and post-romanticism, Pearce’s works examine how humankind has historically sought to control nature through experimentation and intervention, striving for truth – for knowledge. Pearce’s work transcends traditional boundaries, inviting us to explore the profound and often disquieting intersections of mind, body, and machines.
His work suggests that contemporary society is experiencing a rupture, where boundaries and certainties are dissolving. This dissolution is reflected in the blurring between borders, genders, and the self, amidst the broader epistemological chaos of the modern world around us.
III
The Unknown
With an MRI comes some waiting.
Pearce’s art embodies the idea: "What is it like not to know?"
This question becomes an aesthetic experience, as he embraces the ambiguity that comes with medical and technological interventions: how technologies influence our understanding of reality, diving into the philosophical implications of medical imaging.
MRI images are not like that of an X-Ray. They are computational. They must be deciphered and translated according to a predetermined ‘ideal’ of an ideal body. Sophisticated images appear definitive but are imbued with ambiguity. They prompt questions about what they truly represent.
Making the invisible visible, both scans and Pearce’s work question the reliability of visual perception and the role of existing knowledge in decoding abstract forms.
Here, light and form suggest surfaces - clangy, jelly, rubber surfaces.
Is what you are looking at a function, or a fault? Does ‘The Certainty of…’ present the smoke plume of a breakdown, or a purposeful, bubbling production?
Decoding these scans mirrors the artist's journey through medical uncertainty, capturing the tension between clarity and ambiguity.
Pearce’s works delve into the 'epiphenomenology of experience,' transforming physical descriptions of the body into visual and kinetic forms. These pieces explore the gap between physical reality and conscious experience, highlighting the strangeness of certainty and the pervasive recurrence of uncertainty.
An understanding to live with indeterminacy as an acceptable state.
Text by Mollie Barnes
<em>Dutch version:</em>
I
De Verstoring
Zit er een poëtische cadans in de geluiden van een MRI-machine?
Je kijkt omhoog maar toch naar beneden, je lichaam.
De trillingen en haperingen en het kloppen... als metaal dat in de kamer ernaast speelt.
Een auditieve en emotionele inbreuk; een diepe verstoring.
Pearce's werk omvat deze staat van instabiliteit en de verontrustende aard van onderbrekingen.
De oorsprong van zijn praktijk is geworteld in een diepe verstoring die hem aanzette tot een grondiger onderzoek naar de aard van perceptie. Puttend uit zijn eigen ervaringen met hersenanomalieën en de daaropvolgende medische procedures, onderzoekt Pearce de onzekerheid en ambiguïteit die inherent zijn aan het begrijpen van ons lichaam. Zijn werken worstelen met de emotionele ruimte binnen medische en technische taal en de verontrustende maar universele ervaring van de confrontatie met het onbekende in een klinische omgeving.
-
De schilderijen hier zijn weergaven van onzekere taferelen. Vertrouwd en toch bevreemdend. Rook komt uit schermen en assen draaien in organische vormen.
In verf gevatte machines scheuren en doorboren, en trekken en vervormen.
Ze borrelen en golven door flexibele vormen. Een toffeetrekker, naaimachine of dystopische cakemixer. Ze zijn 'Soft Serve' en 'Swell'.
Pearce bevraagt een aanhoudend dualisme. Door organische vormen te mengen met gemechaniseerde componenten daagt hij een scheiding uit. Bekend en onbekend. De geest en het lichaam. De sensualiteit van siliconen met de precieze automatisering van pneumatiek. De tentoonstellingstitel zelf vat deze oxymoronische structuur samen. "Graceful Degradation" (een ingenieursterm) plaatst "graceful" - dat verheffing en lichtheid oproept - tegenover "degradation" - dat vallen en falen impliceert. Deze dichotomie staat centraal in zijn gepresenteerde ervaring. Terwijl Pearce met een airbrush schildert en met lucht bouwt, belicht hij zowel de diepzwarte leegte als datgene wat zich verzet tegen de val in het niets.
Heel wat titels hier communiceren deze dubbele en diepere betekenissen, zoals 'Yield' (toegeven en leveren). ‘Maladapted' geeft commentaar op onze status als wezens die slecht aangepast zijn aan de werkelijkheid.
Hier kijk je omhoog en omlaag naar het stijgende, spiralende bouwwerk aan het tweeluik boven je hoofd. Het trekt je aandacht terwijl het gevecht ontstaat. Zowel knijper als doorboorde.
Beide zijden, in schril contrast en toch verbonden in hun missie, slepen je mee naar links en rechts.
II
Het geluid
De geluiden: een mechanische zin van punten en streepjes. Een bonkende morsecode die het water in je lichaam rangschikt. Onstabiel en toch gesofisticeerd.
Ritmische pulsen en bonkende geluiden belichamen zowel het binnendringen van technologie in het lichaam als een confrontatie met het onbekende.
Een onderbreking en een ritme.
Een daad van verstoorde ordening.
–
Er zit krachtige muziek in deze georkestreerde vertoning, vakkundig gecreëerd door een originele compositie ter plaatse, ontwikkeld door Liam Byrne in 'Maladapted' en Steven Atkinson in zowel 'Manifold' als 'Yield'.
Hier zijn de klanken van de viola da gamba, een instrument met een rijke geschiedenis, getransformeerd om percussieve elementen te activeren, wat een complexe, generatieve en responsieve onderdompeling creëert.
Gelaagd door de trap van het gebouw, verandert dit vertraagde, texturale geluid – ooit verwant aan een grommende motor of zoemende aandrijving – het renaissancestrijkinstrument in een machine-achtige dreiging. Klikken en zoemen verontrusten de sculpturen. Ze dwingen hen te bezwijken onder druk. Ze dwingen hen te transformeren.
Dit is een ruimte waar de grenzen tussen organisch en industrieel vervagen, die uitnodigt tot een heroverweging van onze relatie met de machines die ons leven in toenemende mate vormgeven en die tegelijkertijd een aangrijpende verkenning is van de grenzen van taal, de aard van het bewustzijn en de voortdurende zoektocht naar begrip.
Binnen de context van industrialisatie en postromantiek onderzoeken Pearce's werken hoe de mensheid van oudsher heeft geprobeerd de natuur te beheersen door middel van experimenten en interventies, strevend naar waarheid - naar kennis. Pearce's werk overstijgt traditionele grenzen en nodigt ons uit tot het verkennen van de diepgaande en vaak verontrustende kruispunten van
geest, lichaam, en machines
Zijn werk suggereert dat de hedendaagse maatschappij een breuk ervaart, waar grenzen en zekerheden aan het verdwijnen zijn. Deze ontbinding wordt weerspiegeld in het vervagen van grenzen, geslachten en het zelf, te midden van de bredere epistemologische chaos van de moderne wereld om ons heen.
III
Het onbekende
Bij een MRI hoort wachten.
Pearce's kunst belichaamt het idee: " Hoe is het om het niet te weten?"
Deze vraag wordt een esthetische ervaring, omdat hij de ambiguïteit omarmt die medische en technologische interventies met zich meebrengen: hoe technologieën ons begrip van de werkelijkheid beïnvloeden, duikend in de filosofische implicaties van medische beeldvorming.
MRI-beelden zijn niet zoals die van een röntgenfoto. Ze zijn computer berekend. Ze moeten worden ontcijferd en vertaald volgens een vooraf bepaald 'ideaal' van een ideaal lichaam. Geavanceerde beelden lijken definitief maar zijn doordrongen van ambiguïteit. Ze roepen vragen op over wat ze werkelijk voorstellen.
Door het onzichtbare zichtbaar te maken, stellen zowel de scans als het werk van Pearce de betrouwbaarheid van visuele waarneming en de rol van bestaande kennis bij het decoderen van abstracte vormen ter discussie.
Hier suggereren licht en vorm oppervlakken – kleverige, gelei-achtige, rubberen oppervlakken.
Is wat je bekijkt een functie of een fout? Toont 'The Certainty of...' de rookpluim van een defect of een doelgerichte, bruisende productie?
Het decoderen van deze scans weerspiegelt de reis van de kunstenaar door de medische onzekerheid, waarbij de spanning tussen helderheid en dubbelzinnigheid wordt vastgelegd.
De werken van Pearce onderzoeken de 'epifenomenologie van de ervaring', waarbij fysieke beschrijvingen van het lichaam worden omgezet in visuele en kinetische vormen. Deze werken verkennen de kloof tussen de fysieke realiteit en de bewuste ervaring, en benadrukken de eigenaardigheid van zekerheid en de alomtegenwoordige terugkeer van onzekerheid.
Een inzicht om te leven met onzekerheid als een acceptabele toestand.
Text by Mollie Barnes
